Urbi et Orbi
Obra revirada occitana per bernat vernhièras
"Absolucion de l'Eterne", "Presagis", "Apocalipsi": en triptic, trenta poèmas cortets d'una poësia qu'òm poiriá dire cosmica; mond en genèsi que comença e se desplèga dins l'istòria, per s'acabar, al futur, amb qualque fin de monde e çò que ne demorarà aprèp las cendres. "Quina òbra blosa, esbleugissenta! Me soi mai qu'alegrat a m'i trempar e cresi a de bon que serà pels poètas nòstres un meravilhós exemple" Andrieu Lagarda
Obratge publicat per la Seccion IEO de Tarn amb l'ajuda del Consehl Regional Miègjorn-Pirenès e Centre Regional de las letras Miègjorn-Pirenès Obra revirada occitana per bernat vernhièras
APOCALIPSI
I
LOS QUE DEMORÈRON
Aprèp las cendres
Luènh de l'alba
Sens promessas de matins magics,
Sortiran dels escombres
Esparpalharàn de gemècs entre las roïnas
E elevaràn de pregàrias a la mort,
Darrièra amiga de l'espèra.
Dins lo trescol
Se romembraràn benlèu
Lo monde del passat
Dins l'agonia
II
SENS AGACHAR ENRÈ
Coma dins l'istòria poscosa
S'apartaràn del fuòc
Sens promessas,
Dins lo lagui d'un monde sens estelas,
Amb lo remembre amar
De las abelhas.
Abitants d'un monde sens campanas,
Moriràn en silenci
Coma los peisses.
III
I AURÁ PAS DE PARAULAS MAG1CAS
Per salvar los aucèls.
Dins lo resplendissent instant de l'agonia
Se suspendrà lor vol
E moriràn al vent
Còsta los darrièrs gemècs
Sens que i aja degun per plorar lor sòrt
En aquel instant triste
De l'adieu obligat sens esperanças,
Solament una nuèit longa,
Sens frontièras,
Una nueit sens albas
Dins un cèl d'espant.
IV
FÒRCES ARRIBARÀN PAS A VÉSER LA NUÈIT
Tot serà defendut per eles,
Coma plan d'autres demoraràn darrèr
E moriràn dins l'agonia.
Los subrevivents
- Preissats -
S'alunharàn vergonhoses.
V
DEMPUÈI L`O PORTIC
Pòdi véser l'armada d'inconeguts
Que m'acompanha
Totes agach~n pas del meteis costat
Mas totes avançan dins la direccion falsa.
M'agradariá de sorire
Mas sabi que soi un d'eles.
VI
DINS AQUEL VÈSPRE
Que sera lo darrièr
Per la bontat e l'innocéncia,
I aurà pas lagremas ni planhs,
Solament una amara agonia
E un feròç silenci.
Ir al primer párrafo
ABSOLUCION DE L’ETERNE
I
LO COMENÇAMENT
L'infinida estona del non-res
Lo lent despertar
L'abséncia de sovenirs
Ta preséncia perpetuala
Lo sempiternal soscar
La quista dessenada
La conciéncia naissenta
E subran lo vertige
Una paraula trelusenta
Que separa la tenèbra,
Autre començament.
II
UNA PARAULA
E una espasa de lutz
Dubrís las aigas jos las aigas
E tanlèu
Lo monde
Lo vent entre las sèrras
Los confins d la mar e sos abismes
L'òme e son innocéncia
Las ciutats endormidas dins l'arena.
L'esperança.
III
RES NON T'APARTEN,
Mas pas un sol instant
L'univèrs a quitat d'èsser teu.
L'aiga
Lo sòm
Los metals endormits
La mar recomenada e las planetas
Son en tu.
Tot t'aparten.
IV
LA PLUÈJA
Cor preissada
Jos las ombras del jorn
Entre raiças intimas
E los caminòls que conéis l'aiga.
L'arbre et sos fruts partisson sos secrèts.
Benlèu qualques pòts imaginan ton nom
Quand tasten la lutz e l'aiga
Bategantas
Jos las ruscas resplandissentas.
V
LO CLAM DE LAS EDATS
T'arriba del bòsc,
Lo perfum umorós mana amb el
De responsas escondudas.
La feràmia amatada espèra son destin,
Lo conéis
Como lo sap lo vent entre las brancas.
Tamben tu espèras
Espiant dempuèi las ombras.
VI
LA LUTZ S'ESTORRÍS SULS LILLACS
Dins l'estonament d'un novèl matin.
La rumor del bartàs
Despèrta las nolors e los aucèls.
Reinará tornar l'esperança
Dusca un calabrun sens orisonts
Quand la patz torne nàiser de tas ombras
Al delà de la lutz,
Dempuèi tas mans.
VII
LA MATINADA PERPETUALA
L'umorosa auròra plena d cants
Lo solelh recomençat dins los vistons
Lo bontat de las pèiras
Que rebaton la lutz e los agaits
Un calhau a sa plaça entre tant d'autres
Lo primer cant
La nèbla que s'estorrís dins lo bartàs.
Lo monde.
VIII
APRÈP LAS RAIÇAS E LO TEMPS,
Te remembraràs.
La darrièra beluga s'escantirà dins las ombras
E tu te remembraràs.
Veiràs dins l'abisme
Lo rebat de ton primièr caprici
Gisclant del non-res,
Fuòc
Perfum
E lutz
Sus las aigas.
Ir al primer párrafo
PRESAGIS
I
AGACHAS AMB LA CERTITUD
D'encontrar çò que t'aparten,
Parlas de las causas coma s'éran teunas
E sorises coma los vièlhs amics,
Partejas la tendresa amara
De qual un còp malasiguèt lo temps,
Mòstras del det las causas
Coma se lor balhavas lor nom.
Demandi pas qual ès.
Perqué seguisses pas ton camin
Abans que siague tard?
II
QUAND MORIRAI
Vòli esser completament segur
D'èsser mòrt.
Per aquò me triga
De saber qual soi.
III
LA PORTÈT PAS LA PLUÈJA AQUELA TRISTESA
Ni la cançon ninòia
Mas lo remembre inesperat
D'un vèspre
E son subit aluènhament
Quand de mans e d'agaitadas furtivas
Marquèron la memòria.
Tu
Secrèt dins tas penas
Presonièr dins tas dralhas
Persiègues ta quimèra
E temptas d'èsser enfant tornar-mai dins lo sòmi,
Urós de còps
Quand dormís la nostalgia
O qu'espèras pas.
IV
LA PORTÈT PAS LA PLUÈlA AQUELA TRISTESA
Ni la nuèit,
Ven de luènh.
De ton passat incèrt
E de la páur de t'èsser enganat
En qualque part del camin,
De saber pas se d'autras dralhas
Èran la de ton somi,
Se contunhas d'èsser çò qu'èras.
V
ME DIGAS PAS TON NOM,
Poiriá se far necessari,
Qualque vèspre coma una incantacion
Caldriá que foguèsse cridat
E seriás pas aquí
Per m'indicar l'òrdre prudent de las letras.
VI
UÈI ME DEMANDES PAS
De partejar ta tristesa,
A pena ai léser d'èsser urós.
Ir al primer párrafo
